IMG_1500

Leffe Tripel: Een bier dat België verdeeld

Arie Leffe Leave a Comment

facebooktwittergoogle_pluspinterestmailby feather

leffe2

Dat België een land is waar het politiek wat anders in elkaar steekt dan bij ons is waarschijnlijk wel bekend. Eens in de zoveel jaar zien we de beelden voorbij komen van politici die elkaar al dan niet letterlijk in de haren vliegen, Walen en Vlamingen die in hún gebied de straat op gaan om hún standpunten te verdedigen, lieve oudere mensjes die wanhopig proberen de boel bij elkaar te houden en televisieploegen uit heel Europa die dit hele tafereel trachten vast te leggen en een verklaring zoeken voor de voortgaande strijd tussen de Walen en de Vlamingen. Hoogtepunt voor deze naar nieuws snakkende mediagroepen was de formatie voor de federale regering in 2011 waar België het wereldrecord van Cambodja verbrak en ruimschoots verbeterde: maar liefst 541 dagen duurde het voordat België een nieuwe regering kon presenteren. Ons eigen Europees record van 208 dagen werd ons door onze zuiderburen dus ook afhandig gemaakt. Er is, naast het halen van een WK voetbal, echter één ding dat België wel samenbindt: Belgisch bier. Geen Vlaams Bier. Geen Waals bier. Belgisch bier. Door vakmanschap tot stand gekomen. Met liefde gebrouwen.

Laten we nu eens kijken naar de Verenigde Staten. Een zelfbewust volk, overtuigd van de ‘Amarican Dream’. Een land waar iedereen het kan maken. Een land waar de neuzen meestal een kant op lijken te staan. 2 grote politieke stromingen die bepalen hoe het eraan toe gaat. Eens in de 4 jaar verkiezingen. Winnen de democraten, dan maken zij het beleid. Winnen de Republikeinen, dan moeten de Democraten zich 4 jaar gedeisd houden. En als er dan toch strubbelingen ontstaan in het land zelf, dan kijk je gewoon over je eigen grenzen waar het nog minder is of waar er nog wat ‘te doen valt’ en heb je toch de neuzen weer dezelfde kant opstaan. In de afgelopen 50 jaar heeft Amerika een reputatie opgebouwd waar het motto ‘verdeel en heers’ een belangrijke rol speelt. Revoluties werden gesteund of de kop ingedrukt, aan de onderhandelingstafel was de minister van Buitenlandse Zaken of de President zelf een veel geziene gast was. Dat Amerika ook vaak geprofiteerd heeft van de uitkomsten valt niet te ontkennen. De economie van Amerika heeft het geweldig gedaan sinds de Tweede Wereldoorlog. Juist doordat de neuzen één kant op stonden, doordat mensen geloofden in een droom waarin je het kon maken en Amerikaanse bedrijven door de hele wereld in een gunstig economisch klimaat tot bloei konden komen. Hoe een product tot stand komt was van ondergeschikt belang. Als een product verkoopt doe je het goed.

Wat zou er gebeuren wanneer je deze twee ingrediënten bij elkaar voegt? Wat als je een Amerikaanse multinational rond laat neuzen op de Belgische biermarkt? U raad het al: verdeeldheid! Want die multinational kijkt naar potentieel, winst, vraag en aanbod, terwijl de Belg kijkt naar vakmanschap, traditie en liefde. Kortom: botsing! De bieren van Leffe zijn hét voorbeeld van dit gebeuren. Sinds zij zijn overgenomen door Anheuser-Busch InBev brewing company woedt er een felle discussie over de Leffe bieren. Een discussie die door geen enkele partij gewonnen kan worden, een discussie die bierminnend België verdeeld, families van elkaar scheidt en huwelijken kapot maakt. (toegegeven: ietwat overdreven) En die discussie gaat slechts zijdelings over de kwaliteit van de bieren. Gevoel voert de boventoon. Prachtig om bijvoorbeeld op internet te lezen over de 10 redenen waarom je géén Leffe zou moeten drinken. Lees ook de commentaren bij dit artikel om de felheid van de discussie te proeven. http://gertvanlangendonck.blogspot.nl/2010/03/10-redenen-om-geen-leffe-te-drinken.html

Met een mooie portie zwarte humor wordt hier duidelijk dat de hele discussie niet gaat over het bier zelf, maar over de frustratie dat mooie bieren worden opgekocht door grote brouwerijen puur en alleen om hier winst op te maken. Door een Belgisch abdijbier binnen te slepen kan AbInbev weer scoren op de markt, luidt het verwijt.

leffe3Ik moet u een bekentenis doen. Een bekentenis die me vrienden kan kosten. Leffe Tripel is namelijk een bier wat ik zelf erg graag drink. Vertelt u het alstublieft niet verder, maar ik houd van de complexe, volle smaak, het geurige boeket van dit ‘authentieke’ abdijbier en de mooie aromatische afdronk. Wanneer je het hele gevoelsgebeuren van grote brouwerijen versus kleine brouwerijtjes wegdenkt, blijft er een heel behoorlijk bier staan. Dat blijkt ook wel, want in 2010 kreeg de Leffe Tripel gewoon 3 sterren van het International Tast&Quality Institute. Oke, het bier is wellicht geen hoogvlieger tussen de topbieren, maar goed is zij absoluut! Leffe Tripel heeft een fijne, romige schuimkraag. De gebruikte gisten in de blonde Tripel geven haar een ietwat troebel uitzicht. Het aroma is zeer fruitig met hinten van citrus, ananas, gedroogde pruimen en dadels. Ook een lichte zoetheid van karamel is waarneembaar. In de smaak vind je de gedroogde vruchten met name terug, gepaard gaand met een hopbitterheid die de zoete tonen mooi in balans brengen. Het is juist de zoete toets in de afdronk die de Leffe Tripel voor mij tot een prettig bier maakt. Ik houd persoonlijk niet van de bieren met een hele lange bittere afdronk. De Leffe Tripel is ondanks een alcoholpercentage van ruim 8% goed doordrinkbaar en verfrissend.

Het grappige van de Leffe bieren is dat zij België ergens, op zeer kleine schaal, verenigen. De Waal en de Vlaming vinden elkaar in hun gezamenlijke aversie of gezamenlijke verdedigen van dit bier. Toch mooi dat een Amerikaan dit dan toch weer bewerkstelligt. De Leffe Tripel is zelfs voor de liefhebber van authentiek Belgisch bier een lastige klant. Want toegeven dat het toch wel een best aardig bier is, dat doe je uit principe niet. Maar zeggen dat het een slecht bier is? Dan spreek je geen waarheid. En dus vat bierman Gert van Langendonck ons bier van de maand als volgt samen:

Overigens: Er is ook een Leffe Tripel. Gebrouwen in Hoegaarden en wel hergist op de fles. In alle eerlijkheid moet bierman toegeven dat dit bier wel heel wat kwaliteit in huis heeft. De Leffe Tripel smaakt altijd goed. Nooit super, nooit minder goed. Bierman beschouwt het min of meer als eikpunt voor Belgische bieren om een bier te beoordelen: alles wat minder goed is, is de moeite niet waard in ons land. Maar echt moeilijk is het niet om beter te vinden.’

En dat is volgens mij een heel groot compliment.

Dennis de Laat

BelgischBierSpecialist.nl

facebooktwittergoogle_pluspinterestmailby feather

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *